Publikowane artykuły mają charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Dowiedz się więcej...
Magnez to pierwiastek, o którym najczęściej mówi się w kontekście jego niedoboru. Tymczasem zbyt duża ilość magnezu w organizmie także może być groźna dla zdrowia, choć zdarza się to rzadko. W tym artykule wyjaśniamy, czym jest hipermagnezemia, jakie są jej przyczyny i objawy oraz jak wygląda prawidłowa, bezpieczna suplementacja magnezu.
Magnez w organizmie człowieka pełni funkcję kofaktora blisko 300 reakcji enzymatycznych, dlatego jego znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania organizmu trudno przecenić. Uczestniczy w produkcji energii, przewodnictwie nerwowo-mięśniowym oraz uwalnianiu neuroprzekaźników. Wpływa również na syntezę DNA i RNA, zmniejsza agregację płytek krwi i bierze udział w regulacji ciśnienia tętniczego. Magnez wspomaga też aktywację witaminy D oraz witamin z grupy B. Ten pierwiastek działa ochronnie wobec stresu oksydacyjnego, a jego niedobór bywa powiązany z rozwojem chorób przewlekłych, takich jak insulinooporność, cukrzyca typu 2 czy nadciśnienie tętnicze.
Prawidłowe stężenie magnezu w surowicy krwi mieści się w zakresie 0,65-1,2 mmol/l, choć wartości referencyjne mogą się nieznacznie różnić w zależności od laboratorium. Warto pamiętać, że aż 99% całkowitej ilości magnezu w organizmie znajduje się wewnątrz komórek, a jedynie niewielki odsetek krąży w płynie pozakomórkowym, w tym we krwi. Magnez trafia do organizmu wraz z pożywieniem, wchłania się w przewodzie pokarmowym, a jego nadmiar wydalany jest przez nerki wraz z moczem. Regularna kontrola poziomu magnezu we krwi jest szczególnie istotna u osób z chorobami nerek oraz przyjmujących preparaty magnezu w większych dawkach.
Niedobór magnezu to znacznie częstszy problem niż jego nadmiar. Sprzyja mu dieta uboga w produkty pełnoziarniste, orzechy czy zielone warzywa, a bogata w żywność wysoko przetworzoną. Do niedoboru mogą prowadzić także choroby przewodu pokarmowego utrudniające wchłanianie składników odżywczych, przewlekły stres, nadużywanie alkoholu, intensywny wysiłek fizyczny oraz niektóre choroby przewlekłe. Zwiększone zapotrzebowanie na magnez występuje również w ciąży i w okresie karmienia piersią. Niedostateczna podaż magnezu przez dłuższy czas prowadzi do zaburzeń w funkcjonowaniu wielu układów organizmu, dlatego jego uzupełnianie powinno odbywać się w sposób przemyślany.
Objawy niedoboru magnezu bywają niecharakterystyczne, co utrudnia ich rozpoznanie. Do najczęstszych należą osłabienie mięśni, kurcze łydek, drżenie powiek, a także obniżenie odporności i niedokrwistość. Niedobór magnezu wpływa też na układ nerwowy - może powodować rozdrażnienie, problemy z koncentracją, bezsenność oraz nadmierną nerwowość. Wśród objawów neurologicznych wymienia się także mrowienie i drętwienie kończyn. Długotrwały deficyt tego pierwiastka może negatywnie odbijać się na pracy serca oraz metabolizmie tkanki kostnej.
Więcej szczegółowych informacji o przyczynach i objawach niedoboru magnezu (a także o uzupełnianiu tych niedoborów) znajduje się w artykule Niedobór magnezu (hipermagnezemia) - objawy i przyczyny niedoboru, konsekwencje. W przypadku hipomagnezemii zaleca się stosowanie preparatów magnezu - mono- lub wieloskładnikowych - dostępnych między innymi w internetowej aptece Olmed, w dedykowanej im podkategorii Leki i suplementy diety z magnezem.
Hipermagnezemia to stan, w którym stężenie magnezu we krwi przekracza górną granicę normy, czyli 1,2 mmol/l. To zaburzenie występuje rzadko, ponieważ zdrowy organizm sprawnie usuwa nadmiar tego pierwiastka przez nerki. U osób bez chorób nerek, prawidłowo odżywiających się i niestosujących wysokich dawek preparatów magnezu, nadmiar magnezu w organizmie praktycznie się nie zdarza. Problem dotyczy przede wszystkim pacjentów z niewydolnością nerek oraz osób nadużywających suplementów lub środków przeczyszczających zawierających magnez.
Najczęstszą przyczyną nadmiaru magnezu jest przewlekła lub ostra niewydolność nerek, która ogranicza zdolność organizmu do wydalania magnezu z moczem. Do przyczyn nadmiaru magnezu zalicza się również długotrwałe, niekontrolowane stosowanie preparatów magnezu - zarówno jako suplementów diety, jak i środków przeczyszczających - a także leczenie solami litu, niedoczynność tarczycy oraz niedoczynność nadnerczy. Nadmiar magnezu może pojawić się także w przebiegu chorób zapalnych żołądka i jelit oraz u pacjentów onkologicznych, w związku z zespołem rozpadu nowotworu. Wspólnym mianownikiem większości tych sytuacji jest zaburzone wydalanie magnezu lub jego nadmierna podaż, przekraczająca możliwości regulacyjne organizmu.
Przedawkować magnez najłatwiej poprzez długotrwałe przyjmowanie wysokich dawek preparatów magnezu bez konsultacji z lekarzem, zwłaszcza gdy współistnieje niewydolność nerek. Warto wiedzieć, że nawet u osób z prawidłową pracą nerek regularne przyjmowanie dużych dawek tlenku magnezu np. w ramach leczenia zaparć, może doprowadzić do ciężkiej hipermagnezemii. Ryzyko rośnie także przy jednoczesnym stosowaniu leków zobojętniających kwas żołądkowy oraz środków przeczyszczających zawierających sole magnezu, np. siarczanu magnezu. Magnez pochodzący z pożywienia praktycznie nie stwarza ryzyka przedawkowania, ponieważ organizm reguluje jego wchłanianie w jelicie. Zagrożenie wiąże się przede wszystkim ze stosowaniem preparatów farmaceutycznych i suplementów diety w dawkach znacznie przekraczających zalecane dzienne zapotrzebowanie na magnez.
Łagodna hipermagnezemia często przebiega bez wyraźnych objawów. Gdy stężenie magnezu we krwi przekroczy 2 mmol/l, pojawić się mogą zaczerwienienie i mrowienie twarzy, nudności, wymioty, osłabienie siły mięśniowej oraz problemy z wypróżnianiem i oddawaniem moczu. Przy bardzo wysokim stężeniu magnezu, sięgającym 5-7 mmol/l, ryzyko rośnie skokowo - może dojść do niedrożności jelit, poważnych zaburzeń przewodnictwa w sercu, a nawet do porażenia mięśni oddechowych. W skrajnych przypadkach nieleczona hipermagnezemia prowadzi do zatrzymania pracy serca, dlatego takie objawy wymagają natychmiastowej pomocy medycznej.
Skutki nadmiaru magnezu obejmują przede wszystkim zaburzenia pracy układu sercowo-naczyniowego oraz nerwowo-mięśniowego. Wysokie stężenie magnezu prowadzi do spadku ciśnienia tętniczego i spowolnienia akcji serca, a w zapisie EKG mogą pojawić się nieprawidłowości, takie jak wydłużenie odcinka PQ czy zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego. Nadmiar magnezu osłabia również odruchy głębokie i siłę mięśniową, a w najcięższych przypadkach prowadzi do porażennej niedrożności jelit. Nieleczona, ciężka hipermagnezemia stanowi bezpośrednie zagrożenie życia, dlatego przy jakichkolwiek niepokojących objawach należy zgłosić się do lekarza.
Dobowe zapotrzebowanie na magnez zależy od płci, wieku i aktywności fizycznej. Dorosła kobieta powinna dostarczać organizmowi około 310-320 mg magnezu dziennie, kobieta w ciąży około 360 mg, a dorosły mężczyzna 400-420 mg. Warto pamiętać, że jest to łączna zalecana dawka, obejmująca magnez dostarczany zarówno z pożywieniem, jak i z suplementów. Wybierając preparat, warto zwrócić uwagę na jego postać - najlepiej przyswajalne są organiczne sole magnezu, takie jak cytrynian magnezu czy mleczan, a nie tlenek magnezu o niskiej rozpuszczalności. Preparaty z magnezem najlepiej kupować w aptece, gdzie można skorzystać z porady farmaceuty i mieć pewność co do jakości produktu.
Leczenie hipermagnezemii polega przede wszystkim na usunięciu jej przyczyny, czyli najczęściej odstawieniu preparatów magnezu. Stosuje się także leki moczopędne, które przyspieszają wydalanie magnezu z moczem. W sytuacjach zagrażających życiu, gdy pojawiają się poważne zaburzenia rytmu serca lub porażenie mięśni, lekarz może podać dożylnie związki wapnia, które działają antagonistycznie wobec magnezu. W najcięższych przypadkach, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, konieczne bywa włączenie dializoterapii, która pozwala najszybciej obniżyć stężenie magnezu we krwi.
Rozpoznanie hipermagnezemii opiera się na oznaczeniu stężenia magnezu we krwi. Lekarz zleca również badania dodatkowe - poziom kreatyniny w celu oceny pracy nerek, stężenie wapnia, potasu i fosforu, a także wykonanie EKG i gazometrii. Na tej podstawie ustala przyczynę zaburzenia oraz decyduje, czy konieczne jest leczenie szpitalne. Przy nasilonych objawach, takich jak zaburzenia oddychania czy poważne zaburzenia rytmu serca, należy niezwłocznie wezwać pogotowie ratunkowe. Samodzielne odstawianie lub modyfikowanie leczenia bez konsultacji lekarskiej może być niebezpieczne.
Niedobór i nadmiar magnezu to dwa skrajne, ale równie istotne zaburzenia gospodarki mineralnej organizmu, których przyczyny i objawy oraz leczenie różnią się w zależności od tego, czy mamy do czynienia z deficytem, czy z nadmiarem tego pierwiastka. Zbyt duża dawka magnezu, zwłaszcza przyjmowana długotrwale i bez konsultacji z lekarzem, powoduje nadmiar magnezu we krwi u osób, u których zaburzone jest jego prawidłowe wydalanie przez nerki - dlatego tak ważne jest, aby umieć rozpoznać objawy hipermagnezemii i nie bagatelizować sygnałów, jakie daje organizm.
Utrzymanie stabilnego poziomu magnezu w organizmie wymaga rozwagi - nadmiar magnezu szkodzi tak samo, jak jego zbyt niska ilość, choć nadmiar jest szkodliwy i pojawia się przede wszystkim wtedy, gdy współistnieje niewydolność nerek lub inne zaburzenia utrudniające prawidłowy transport magnezu.
Warto zapamiętać, że najczęstsze objawy nadmiaru magnezu takie jak osłabienie mięśni, spadek ciśnienia czy zaburzenia rytmu serca, w większości przypadków dotyczą osób przyjmujących suplementy magnezu w dużych dawkach, a nie tych, które czerpią ten pierwiastek wyłącznie z pożywienia - dieta bogata w magnez nie prowadzi do jego przedawkowania, ponieważ organizm sam reguluje skalę jego przyswajania.
Wiarygodne metodą na zweryfikowanie, czy w organizmie nie ma nadmiaru magnezu, jest oznaczenie stężenia tego pierwiastka we krwi, w ramach badań laboratoryjnych. Nadmiaru magnezu nie można natomiast rozpoznać wyłącznie na podstawie objawów, ponieważ nierzadko przypominają one inne zaburzenia.
Nie należy próbować samodzielnie „wypłukiwać” magnezu poprzez picie bardzo dużej ilości wody. Jeśli hipermagnezemia wynika z nadmiernej suplementacji, lekarz może zalecić odstawienie preparatów zawierających magnez. W ciężkich przypadkach, szczególnie przy niewydolności nerek, konieczna może okazać się hospitalizacja – zwłaszcza, jeśli nadmiar omawianego pierwiastka wpłynął na funkcjonowanie nerek lub mięśnia sercowego.
Zdrowe nerki zazwyczaj skutecznie usuwają nadmiar magnezu z organizmu. Problem pojawia się przede wszystkim przy upośledzonej funkcji nerek, ponieważ wtedy wydalanie tego pierwiastka jest utrudnione. W rezultacie magnez może gromadzić się we krwi i prowadzić do hipermagnezemii, która w ciężkich przypadkach może powodować osłabienie, spadek ciśnienia i zaburzenia rytmu serca.
Wysypka nie należy do typowych objawów hipermagnezemii. Jeśli po przyjęciu preparatu magnezu pojawia się wysypka, zaczerwienienie lub świąd, przyczyną może być reakcja na składnik preparatu, a nie sam nadmiar magnezu. Przy nasilonych objawach alergicznych, zwłaszcza obrzęku twarzy lub trudności w oddychaniu, należy niezwłocznie skorzystać z pomocy medycznej.
Tak, preparaty magnezu mogą powodować biegunkę, ale nie musi ona oznaczać hipermagnezemii. Działanie przeczyszczające jest szczególnie charakterystyczne dla niektórych form magnezu, zwłaszcza przy przyjmowaniu większych dawek. Sama biegunka może natomiast prowadzić do odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych, dlatego przy utrzymujących się objawach warto skonsultować się z lekarzem.
Drganie powieki nie jest typowym objawem nadmiaru magnezu. Częściej wiąże się ono ze zmęczeniem, stresem, niedoborem snu, nadmiernym spożyciem kofeiny lub podrażnieniem oka. Jeśli objaw utrzymuje się długo, nawraca lub towarzyszą mu inne dolegliwości, warto omówić go z lekarzem.
Dawkowanie magnezu zależy przede wszystkim od wartości niedoborów, a oprócz tego od wieku pacjenta, diety, stanu zdrowia oraz przyczyny jego stosowania. U zdrowej osoby zapotrzebowanie na magnez najlepiej w pierwszej kolejności pokrywać poprzez odpowiednio zbilansowaną dietę. Najlepszym postępowaniem jest dobór odpowiedniej dawki po konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.
Przypisy
W swojej karierze naukowej zajmuje się przeciwzapalnym wpływem składników żywności w chorobach cywilizacyjnych, w tym w nowotworach. Absolwentka Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Prywatnie miłośniczka ekologii, fotografii i dalekich podróży.
Zobacz wszystkie wpisy autora
Artykuły zamieszczone na blogu apteki internetowej Olmed nie stanowią porady medycznej,
ani opinii farmaceuty, lekarza lub dietetyka dostosowanej do indywidualnej sytuacji
pacjenta. Udostępnione informacje stanowią jedynie generalne zalecenia, które nie mogą
stanowić wyłącznej podstawy do stosowania określonej terapii, zmiany nawyków, dawkowania
produktów leczniczych, itp. Przed podjęciem jakichkolwiek działań mających wpływ na
życie, zdrowie lub samopoczucie należy skontaktować się z lekarzem lub innym
specjalistą, w celu otrzymania zindywidualizowanej porady.
Nigdy nie lecz się sam, korzystaj z opieki medycznej swojego lekarza i w przypadku
objawów choroby lub pogorszenia się Twojego stanu zdrowia skontaktuj się ze
specjalistą.
Właściciel serwisu aptekaolmed.pl nie ponosi odpowiedzialności związanej z
wykorzystaniem informacji zawartych w publikowanych za pośrednictwem Serwisu
artykułach.
Mogą Cię zainteresować