Publikowane artykuły mają charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Dowiedz się więcej...
Rodzaj Digitalis, czyli naparstnica, to grupa roślin obejmująca kilkadziesiąt gatunków o dekoracyjnym wyglądzie i nieocenionym znaczeniu dla medycyny. W środowisku naturalnym występują głównie w Europie, Azji i Afryce Północnej. Rośliny te zaliczane są do rodziny babkowatych i charakteryzują się wydłużonym kwiatostanem, który składa się z licznych, dzwonkowatych kwiatów osadzonych po jednej stronie pędu.
Naparstnice to w dużej mierze rośliny dwuletnie. W pierwszym roku rozwijają rozetę liściową, natomiast w drugim - kwitną i wydają nasiona. Ich kwiaty, w zależności od gatunku, przybierają odcienie purpury, żółci, bieli lub kremowe, a ich kształt przypomina naparstek - stąd nazwa. Ze względu na efektowny wygląd są chętnie sadzone w ogrodach, szczególnie na rabatach naturalistycznych, gdzie doskonale komponują się z innymi bylinami. Poza walorami ozdobnymi, rośliny te zawierają glikozydy nasercowe, dzięki którym znalazły zastosowanie w farmakologii.
Naparstnica wełnista (Digitalis lanata) to roślina dwuletnia pochodząca z obszarów południowo-wschodniej Europy, od dawna ceniona w fitoterapii i farmacji jako cenne źródło glikozydów nasercowych. Należy do rodziny babkowatych i osiąga zwykle od 60 do 100 cm wysokości. W pierwszym roku wytwarza rozetę liści, w drugim - wysoki pęd kwiatostanowy z drobnymi, jasnożółtymi kwiatami. Najistotniejszym surowcem farmaceutycznym są liście (Digitalis lanatae folium), zawierające unikalny zestaw substancji aktywnych - przede wszystkim digoksynę, lanatozydy A, B i C, acetylodigoksynę oraz digitoksynę. Związki te należą do grupy glikozydów kardenolidowych i mają silne, udokumentowane działanie kardiotoniczne. Stosowane są głównie w leczeniu przewlekłej niewydolności serca z towarzyszącą tachyarytmią, ponieważ zwiększają siłę skurczu mięśnia sercowego przy jednoczesnym zwolnieniu akcji serca i poprawie jego wydolności. Co ważne, działają nie tylko objawowo, poprawiając komfort życia pacjentów, ale również wpływają na hemodynamikę krążenia. Wysoka aktywność terapeutyczna glikozydów naparstnicy idzie jednak w parze z potencjalną toksycznością, stąd też wymagają one precyzyjnego dawkowania, kontroli stężeń w surowicy i nadzoru lekarskiego. Ze względu na wąski indeks terapeutyczny i możliwe działania niepożądane (zaburzenia rytmu serca, nudności, zawroty głowy), preparaty z digoksyną i pokrewnymi substancjami stosuje się wyłącznie zgodnie z zaleceniami lekarskimi. Naparstnica wełnista nie jest przeznaczona do samodzielnego użytku ziołowego ani domowego sporządzania naparów. Mimo że jest rośliną, jej substancje czynne mają charakter czysto farmakologiczny. Stanowi jeden z nielicznych przykładów surowca zielarskiego, którego zastosowanie terapeutyczne ściśle łączy się z nowoczesną medycyną akademicką i farmakologią kliniczną.
Sprawdź również: Niepokalanek - działanie, właściwości, zastosowanie. Na co niepokalanek działa najlepiej? Czy niepokalanek jest dobry na objawy menopauzy?.
Naparstnica purpurowa to najbardziej rozpoznawalny gatunek rodzaju Digitalis. Roślina dwuletnia, osiągająca wysokość od 80 do 160 cm, często spotykana w ogrodach i na terenach leśnych. Jej wzniesiona łodyga zakończona jest efektownym, jednostronnym kwiatostanem złożonym z purpurowych, różowych lub białych kwiatów. Charakterystyczne są także ciemne plamki wewnątrz kielicha.
Preferuje gleby żyzne, przepuszczalne i lekko kwaśne, a jej idealnym środowiskiem są stanowiska słoneczne lub półcieniste. Kwitnie zazwyczaj od czerwca do sierpnia. Dzięki swoim walorom dekoracyjnym, chętnie sadzona jest na rabatach oraz jako kwiat cięty.
Liście tego gatunku są źródłem digitoksyny i purpureaglikozydów - substancji wykazujących działanie nasercowe. Ze względu na zawartość silnych związków czynnych, Digitalis purpurea traktowana jest jako roślina trująca i nie powinna być spożywana w żadnej formie bez odpowiedniego przetworzenia farmaceutycznego.
Digitalis grandiflora, czyli naparstnica zwyczajna, to gatunek wyróżniający się jasnokremowymi lub bladożółtymi kwiatami, nieco większymi niż u pozostałych naparstnic. Roślina ta, w przeciwieństwie do purpurowej, występuje w formie byliny i może kwitnąć przez kilka lat.
Jej kwiaty mają typowy, dzwonkowaty kształt, a na wewnętrznej stronie płatków widoczne są ciemniejsze żyłki. Kwitnienie trwa od czerwca do sierpnia. Wysokość, jaką osiąga naparstnica zwyczajna, to zazwyczaj około 80-120 cm.
Choć zawiera glikozydy, nie znajduje już dziś zastosowania w farmacji. Jest natomiast cenną rośliną ozdobną, chętnie sadzoną w ogrodach ze względu na długie kwitnienie i naturalistyczny wygląd.
Przeczytaj także: Buzdyganek naziemny (Tribulus terrestris) - działanie, właściwości, zastosowanie rośliny. Wpływ na potencję.
Wszystkie gatunki naparstnicy, w tym wełnista, purpurowa i zwyczajna, zawierają substancje toksyczne. Największe ich stężenie znajduje się w liściach, choć obecne są również w kwiatach, łodygach i nasionach. Glikozydy nasercowe, które stanowią cenny surowiec farmaceutyczny, mogą w niewłaściwych dawkach prowadzić do poważnych zatruć.
Objawy obejmują zaburzenia rytmu serca, nudności, zawroty głowy, a w cięższych przypadkach - bradykardię i zgon. Nawet niewielkie ilości przypadkowo spożyte mogą stanowić zagrożenie, szczególnie u dzieci i zwierząt domowych. Naparstnica powinna być zatem uprawiana z dużą ostrożnością - najlepiej w miejscach niedostępnych dla najmłodszych.
Naparstnica jest rośliną wdzięczną w uprawie, pod warunkiem zapewnienia jej odpowiednich warunków. Preferuje gleby przepuszczalne, żyzne, bogate w próchnicę i umiarkowanie wilgotne. Odczyn gleby powinien być lekko kwaśny lub obojętny.
Roślina najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych lub półcienistych. W cieniu może słabiej kwitnąć, natomiast zbyt duża ekspozycja na słońce w upalne dni może powodować więdnięcie liści. Naparstnice dobrze znoszą chłodniejsze temperatury i są odporne na przymrozki.
Naparstnicę najczęściej rozmnaża się z nasion, które wysiewa się wprost do gruntu lub do inspektów późną wiosną lub latem. Roślina zakwita dopiero w drugim roku po wysiewie.
Wysiew powinien być wykonany płytko, gdyż światło wspomaga kiełkowanie. Po wschodach młode siewki można przerzedzić i rozsadzić w rozstawie co 30-40 cm. Mimo że to roślina dwuletnia, pozostawiona w ogrodzie często rozsiewa się samoistnie.
Choć najczęściej naparstnice rozmnaża się z nasion, w sprzedaży dostępne są również gotowe sadzonki, szczególnie w okresie wiosennym. Zakupu najlepiej dokonać w sprawdzonych sklepach ogrodniczych, które oferują rośliny wolne od chorób.
Sadzonki należy sadzić do gruntu wiosną lub wczesnym latem, wybierając stanowiska słoneczne lub półcieniste. Przed posadzeniem warto przekopać glebę i wymieszać ją z kompostem. Po posadzeniu należy rośliny obficie podlać.
Idealna gleba dla naparstnicy to podłoże lekkie, przepuszczalne, próchniczne i umiarkowanie wilgotne. Zastoiny wodne są szkodliwe, dlatego warto zadbać o odpowiedni drenaż.
Roślina preferuje stanowiska słoneczne lub lekko zacienione. Na glebach zbyt ubogich warto wprowadzić organiczne nawozy np. kompost. Mimo niewielkich wymagań, odpowiednie warunki glebowe bezpośrednio wpływają na jakość kwitnienia.
Naparstnica nie wymaga intensywnego nawożenia. Wystarczające jest wzbogacenie gleby przed posadzeniem kompostem lub dobrze rozłożonym obornikiem.
W sezonie można zasilić ją nawozem wieloskładnikowym, jednak tylko raz lub dwa, najlepiej wiosną oraz przed rozpoczęciem kwitnienia. Nadmiar azotu sprzyja wzrostowi liści, ale ogranicza kwitnienie.
Okres kwitnienia zależy od gatunku i warunków środowiskowych. Naparstnica wełnista i purpurowa najczęściej kwitną od czerwca do sierpnia. Pojedynczy pęd kwitnie od kilku dni do dwóch tygodni, ale ponieważ na roślinie rozwija się wiele kwiatów w różnych fazach, okres kwitnienia wydłuża się nawet do dwóch miesięcy. W tym czasie roślina przyciąga owady zapylające, zwłaszcza pszczoły i motyle, stając się jedną z najefektowniejszych ozdób ogrodu.
Naparstnice świetnie prezentują się w ogrodach naturalistycznych i wiejskich, w otoczeniu innych bylin takich jak jeżówki, malwy, ostróżki czy rudbekie.
Z uwagi na swój wyprostowany pokrój i wysoki pęd kwiatowy, najlepiej prezentują się w tle rabat lub przy ogrodzeniach. Rośliny te doskonale komponują się z delikatniejszymi gatunkami i stanowią wyrazisty punkt centralny kompozycji kwiatowej.
Naparstnica jest rośliną, która ma przede wszystkim znaczenie lecznicze, ale wyłącznie w kontrolowanych warunkach medycznych. Zawarte w niej związki, głównie glikozydy nasercowe, są wykorzystywane do produkcji leków stosowanych w kardiologii. W warunkach domowych naparstnica pełni raczej funkcję ozdobną, ponieważ jej kwiaty są bardzo efektowne. Nie należy samodzielnie przygotowywać naparów, nalewek ani innych preparatów z tej rośliny ze względu na wysokie ryzyko zatrucia.
Naparstnica działa przede wszystkim na serce, wpływając na siłę i rytm jego skurczów. Zawarte w niej glikozydy nasercowe są stosowane w leczeniu niewydolności serca oraz niektórych zaburzeń rytmu. Działanie to polega na poprawie wydolności mięśnia sercowego i spowolnieniu akcji serca. Ze względu na bardzo wąski zakres terapeutyczny substancje z naparstnicy mogą być stosowane wyłącznie pod ścisłą kontrolą lekarza.
Tak, naparstnica jest rośliną silnie toksyczną i należy do najbardziej trujących roślin występujących w Europie. Zatrucie może nastąpić po spożyciu nawet niewielkiej ilości liści, kwiatów lub nasion. Objawy zatrucia obejmują nudności, wymioty, zaburzenia widzenia oraz groźne arytmie serca. W ciężkich przypadkach zatrucie naparstnicą może prowadzić do zagrożenia życia.
Dotykanie naparstnicy nie jest zazwyczaj niebezpieczne dla zdrowej skóry, jednak zaleca się zachowanie ostrożności. U osób wrażliwych kontakt z rośliną może wywołać podrażnienie skóry lub reakcję alergiczną. Po kontakcie z naparstnicą zawsze warto dokładnie umyć ręce, zwłaszcza przed jedzeniem. Szczególną ostrożność powinny zachować dzieci, które mogłyby przypadkowo włożyć części rośliny do ust.
Naparstnicę można pomylić z innymi roślinami o podobnym pokroju i dzwonkowatych kwiatach, zwłaszcza, gdy sadzonka jest młoda. Czasami bywa mylona z dziewanną lub innymi roślinami leśnymi o wydłużonych liściach. Pomyłki zdarzają się także podczas zbierania dzikich ziół, co stanowi poważne zagrożenie. Dlatego osoby bez doświadczenia nie powinny zbierać ani wykorzystywać roślin, których nie są w stanie jednoznacznie rozpoznać.
Przypisy
W swojej karierze naukowej zajmuje się przeciwzapalnym wpływem składników żywności w chorobach cywilizacyjnych, w tym w nowotworach. Absolwentka Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Prywatnie miłośniczka ekologii, fotografii i dalekich podróży.
Zobacz wszystkie wpisy autora
Artykuły zamieszczone na blogu apteki internetowej Olmed nie stanowią porady medycznej,
ani opinii farmaceuty, lekarza lub dietetyka dostosowanej do indywidualnej sytuacji
pacjenta. Udostępnione informacje stanowią jedynie generalne zalecenia, które nie mogą
stanowić wyłącznej podstawy do stosowania określonej terapii, zmiany nawyków, dawkowania
produktów leczniczych, itp. Przed podjęciem jakichkolwiek działań mających wpływ na
życie, zdrowie lub samopoczucie należy skontaktować się z lekarzem lub innym
specjalistą, w celu otrzymania zindywidualizowanej porady.
Nigdy nie lecz się sam, korzystaj z opieki medycznej swojego lekarza i w przypadku
objawów choroby lub pogorszenia się Twojego stanu zdrowia skontaktuj się ze
specjalistą.
Właściciel serwisu aptekaolmed.pl nie ponosi odpowiedzialności związanej z
wykorzystaniem informacji zawartych w publikowanych za pośrednictwem Serwisu
artykułach.
Mogą Cię zainteresować