Publikowane artykuły mają charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Dowiedz się więcej...
EVALI (ang. e-cigarette vaping associated lung injury) to ostre uszkodzenie płuc związane z używaniem papierosów elektronicznych. Choroba ta pojawiła się na fali rosnącej popularności wapowania. EVALI może dotknąć każdego, kto regularnie wapuje, niezależnie od wieku. Regularne wdychanie aerozolu z e-papierosa krok po kroku pogarsza zdrowie płuc, nawet zanim dojdzie do rozwoju pełnoobjawowej choroby. W tym artykule wyjaśniamy, jak dochodzi do rozwoju EVALI, jakie daje objawy, jak się ją diagnozuje oraz jak zmniejszyć ryzyko zachorowania.
EVALI to ostra lub podostra choroba układu oddechowego, związana z używaniem e-papierosów lub innych urządzeń do wapowania. W jej przebiegu dochodzi do zapalnego uszkodzenia płuc, a konkretnie do uszkodzenia pęcherzyków płucnych na skutek wdychania aerozolu zawierającego mieszaninę substancji chemicznych. Choroba została oficjalnie zidentyfikowana i nazwana w 2019 roku, gdy w Stanach Zjednoczonych odnotowano gwałtowny wzrost liczby zachorowań, co skłoniło amerykańskie Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC) do wprowadzenia formalnych kryteriów rozpoznania.
Choroba dotyka przede wszystkim ludzi młodych. Według najnowszego przeglądu badań mediana wieku hospitalizowanych pacjentów wynosiła 24 lata, a aż 78% chorych miało mniej niż 35 lat. Częściej chorowali mężczyźni, którzy stanowili około 2/3 wszystkich przypadków. Warto podkreślić, że około 20% pacjentów chorowała wcześniej na astmę, co może zwiększać podatność płuc na uszkodzenie w reakcji na wdychane substancje.
Większość chorych na EVALI zgłaszała używanie e-papierosów lub waporyzatorów zawierających tetrahydrokannabinol (THC), często pochodzących z nielegalnej dystrybucji. Aerozol wytwarzany przez e-papierosa nie jest obojętną parą wodną, lecz nośnikiem THC, nikotyny i innych substancji chemicznych. Znaczący odsetek pacjentów stosował jednocześnie płyny z THC i nikotyną, a mniejsza część wyłącznie produkty nikotynowe. W niektórych opisywanych przypadkach, zwłaszcza poza Stanami Zjednoczonymi, choroba rozwijała się także po używaniu wyłącznie produktów nikotynowych lub aromatyzowanych, co pokazuje, że sam THC nie jest jedynym możliwym czynnikiem sprawczym.
Przełomowym momentem w zrozumieniu przyczyn EVALI było badanie, w którym przeanalizowano płyn z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego, czyli próbkę pobraną bezpośrednio z płuc. Octan witaminy E znaleziono aż u 94% chorych na EVALI, podczas gdy nie wykryto go u żadnej zdrowej osoby z grupy porównawczej. To właśnie ten wynik przesądził o uznaniu octanu witaminy E za główną przyczynę epidemii.
Dokładny mechanizm powstawania EVALI nie został jeszcze w pełni poznany, jednak najnowsze badania wskazują, że substancje wdychane podczas wapowania fizycznie zaburzają funkcję surfaktantu płucnego, czyli substancji pokrywającej pęcherzyki płucne i utrzymującej ich prawidłowe napięcie powierzchniowe. Zaburzenie to prowadzi do rozwoju miejscowego stanu zapalnego, gromadzenia się w pęcherzykach tak zwanych piankowatych makrofagów. W płucach znajdują się komórki odpornościowe (makrofagi), których zadaniem jest usuwanie wszystkiego, co się tam nie powinno znaleźć m.in. bakterii, zanieczyszczeń, obcych cząstek. Kiedy ktoś wapuje, do płuc trafia razem z aerozolem sporo substancji tłuszczowych (np. z gliceryny czy octanu witaminy E). Makrofagi próbują je usunąć, ale pochłaniają ich tak dużo, że same wypełniają się tym tłuszczem. Pod mikroskopem taka komórka ma charakterystyczny, piankowaty wygląd.
Uszkodzenie ma więc charakter toksyczno-zapalny, a nie infekcyjny, co ma istotne znaczenie dla różnicowania choroby z zapaleniem płuc.
Jednym z najciekawszych odkryć ostatnich lat jest wyjaśnienie, dlaczego akurat octan witaminy E jest aż tak szkodliwy dla płuc, pomimo że sam w sobie, spożyty czy nałożony na skórę, jest uznawany za bezpieczny. Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy substancja ta zostaje podgrzana w urządzeniu do wapowania. Pod wpływem wysokiej temperatury octan witaminy E rozkłada się i uwalnia keten, silnie reaktywny i toksyczny dla płuc gaz, który bezpośrednio uszkadza nabłonek wyściełający drogi oddechowe. Do tego dochodzi rozkład innych składników płynów do wapowania, uwalniający formaldehyd, akroleinę i inne drażniące związki, które nasilają stres oksydacyjny i pogłębiają uszkodzenie tkanki płucnej. W odpowiedzi na to uszkodzenie organizm uruchamia silną reakcję zapalną, z napływem komórek odpornościowych do płuc. Prowadzi to do rozległego uszkodzenia pęcherzyków płucnych, przypominającego obraz spotykany w ciężkich zapaleniach płuc czy nawet w zespole ostrej niewydolności oddechowej.
Najczęstszymi objawami EVALI są kaszel i duszność, zgłaszane przez 85% chorych. Nieco ponad połowa pacjentów odczuwa ból w klatce piersiowej nasilający się przy oddychaniu, a u części dochodzi do krwioplucia. Charakterystyczne jest też współwystępowanie objawów ze strony przewodu pokarmowego, które dotyczą nawet 77-92 % chorych i obejmują nudności, wymioty, ból brzucha oraz biegunkę. Co ciekawe, objawy żołądkowo-jelitowe często pojawiają się jako pierwsze, jeszcze zanim dojdzie do wyraźnych problemów z oddychaniem, co bywa mylące i może utrudniać szybkie skojarzenie dolegliwości z wapowaniem.
U większości chorych występuje gorączka, zgłaszana przez około 60% pacjentów, której towarzyszą dreszcze i wyraźne osłabienie organizmu. W badaniu przedmiotowym często stwierdza się hipoksemię (obniżone wysycenie krwi tlenem) oraz tachykardię (przyspieszoną akcję serca). Przy przyjęciu do szpitala u znacznej części chorych obserwuje się cechy niewydolności oddechowej. Część osób, nawet po ustąpieniu ostrej fazy choroby, może mieć długotrwałe problemy z oddychaniem, dlatego zaleca się regularną ocenę czynności płuc w poradni pulmonologicznej.
Sprawdź również: E-papierosy i ich pływ na zdrowie – czy są szkodliwe? Czy elektroniczny papieros jest lepszy od normalnego?.
Rozpoznanie EVALI opiera się w dużej mierze na wykluczeniu innych przyczyn zmian w płucach. Diagnostyka ma charakter przede wszystkim eliminacyjny. Zgodnie z definicją stosowaną przez amerykańskie ośrodki nadzoru epidemiologicznego, pewny przypadek EVALI rozpoznaje się, gdy jednocześnie spełnione są cztery warunki:
Jeśli u pacjenta stwierdza się jednocześnie infekcję, ale nie uznaje się jej za wyłączną przyczynę dolegliwości, przypadek klasyfikuje się jako prawdopodobny.
Podstawowym badaniem obrazowym jest RTG klatki piersiowej, na którym u większości chorych widoczne są zmiany naciekowe. Jeszcze dokładniejszy obraz daje tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości (TKWR). U części chorych stwierdza się także niewielką ilość płynu w jamie opłucnej.
Badania laboratoryjne zwykle wykazują podwyższone parametry stanu zapalnego, w tym leukocytozę z przewagą granulocytów obojętnochłonnych oraz wyższe CRP i OB. Istotnym elementem diagnostyki jest wykonanie posiewów oraz badań serologicznych w kierunku wirusów układu oddechowego, w tym grypy, RSV i COVID-19, aby wykluczyć infekcyjne podłoże objawów, a także posiewów bakteriologicznych krwi i materiału z dróg oddechowych. W wybranych przypadkach wykonuje się bronchoskopię z popłuczynami oskrzelowo-pęcherzykowymi, w których typowo stwierdza się przewagę neutrofilów oraz obecność piankowatych makrofagów obładowanych lipidami, co sugeruje toksyczny, a nie infekcyjny mechanizm uszkodzenia. Pomocne bywa też badanie toksykologiczne moczu w kierunku metabolitów THC, wykonywane za zgodą pacjenta.
Ponieważ objawy EVALI nie są swoiste, w diagnostyce różnicowej trzeba uwzględnić przede wszystkim zwykłe bakteryjne lub wirusowe zapalenie płuc oraz COVID-19, które mogą dawać bardzo podobny obraz kliniczny i radiologiczny. Uwzględnia się też rzadsze jednostki chorobowe: eozynofilowe zapalenie płuc, lipidowe zapalenie płuc, zapalenie płuc z nadwrażliwości, czyli alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, organizujące się zapalenie płuc, a także śródmiąższową chorobę płuc związaną z zapaleniem oskrzelików oddechowych. Konieczne bywa też wykluczenie zaostrzenia istniejącej wcześniej astmy lub przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP), zwłaszcza u pacjentów, którzy chorowali na te schorzenia przed epizodem wapowania. W ciężkich przypadkach obraz choroby może odpowiadać zespołowi ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), co decyduje o konieczności leczenia w warunkach oddziału intensywnej terapii.
Podstawą leczenia jest natychmiastowe i całkowite zaprzestanie używania e-papierosów oraz jakichkolwiek produktów do wapowania. Nie istnieje leczenie przyczynowe celowane bezpośrednio w mechanizm choroby, dlatego postępowanie ma charakter wspomagający i objawowy, dostosowany do ciężkości przebiegu.
Większość chorych wymaga hospitalizacji – według danych z dużych badań aż 96% pacjentów trafia do szpitala, ponad połowa wymaga leczenia na oddziale intensywnej terapii, a około 25% potrzebuje inwazyjnej wentylacji mechanicznej, czyli trafia pod respirator. W cięższych przypadkach stosuje się dodatkowo ogólnoustrojowe glikokortykosteroidy, które łagodzą stan zapalny w płucach. Dowody na skuteczność takiego leczenia pochodzą głównie z obserwacji klinicznych, jednak konsekwentnie wskazują na szybszą poprawę, mniejsze zapotrzebowanie na tlen i krótszy pobyt w szpitalu u pacjentów leczonych steroidami.
Ze względu na trudności w jednoznacznym i szybkim wykluczeniu nadkażenia bakteryjnego, empirycznie włącza się często antybiotykoterapię o spektrum podobnym jak w ciężkim pozaszpitalnym zapaleniu płuc, do czasu uzyskania wyników badań mikrobiologicznych. Pacjenci z niewydolnością oddechową wymagają tlenoterapii, dobieranej tak, aby utrzymać wysycenie krwi tlenem powyżej 90 procent. Niekiedy konieczne jest użycie wysokoprzepływowej tlenoterapii donosowej, a w najcięższych przypadkach respiratora. Istotnym elementem opieki jest też ostrożne nawadnianie pacjenta. Nadmiar podawanych dożylnie płynów może pogłębiać obrzęk płuc u osób zagrożonych rozwojem zespołu ostrej niewydolności oddechowej. W najcięższych, opornych na leczenie przypadkach opisywano zastosowanie technik pozaustrojowego natleniania krwi (ECMO) jako terapii ratunkowej.
Rzucenie wapowania jest tu podstawowym elementem terapii przyczynowej. Samo odzwyczajenie się od nikotyny to osobny, dłuższy proces, wspierany zwykle poradnictwem behawioralnym i (w razie potrzeby) farmakoterapią dobraną indywidualnie przez lekarza (preparaty stosowane w takiej terapii dostępne są w aptece Olmed, w kategorii Leki na rzucanie palenia). Po opuszczeniu szpitala istotna jest dalsza opieka ambulatoryjna, obejmująca kontrolę u pulmonologa oraz, wsparcie w zakresie zdrowia psychicznego i leczenia uzależnień.
Przeczytaj także: Uzależnienie od nikotyny – jak rzucić palenie? Sposoby na rzucanie palenia.
Nie każdy pacjent z podejrzeniem EVALI musi trafić do szpitala. Leczenie w warunkach ambulatoryjnych bywa rozważane u osób z łagodnym przebiegiem, prawidłowym utlenowaniem krwi w spoczynku, bez cech niewydolności oddechowej, bez chorób współistniejących ograniczających wydolność płuc oraz z zapewnionym wsparciem, które umożliwi kontrolę stanu zdrowia w ciągu 24-48 godzin od pierwszych badań.
Rokowanie w EVALI jest w większości przypadków dobre, pod warunkiem wdrożenia odpowiedniego leczenia i całkowitego zaprzestania wapowania. Ponad 90 % hospitalizowanych pacjentów zostaje wypisanych do domu, a średnia czasu pobytu w szpitalu wynosi około sześciu dni. Mimo to u części ozdrowieńców objawy oddechowe, ograniczenie wydolności fizycznej oraz zmiany widoczne w badaniach obrazowych utrzymują się jeszcze wiele miesięcy po wypisie. Nasuwa to pytania o ryzyko przewlekłych następstw płucnych, które wciąż nie są do końca poznane. Analiza wcześniejszych danych wskazuje też, że do zgonów częściej dochodziło u pacjentów starszych, choć ogólna śmiertelność pozostaje stosunkowo niska.
EVALI może prowadzić do trwałego uszkodzenia tkanki płucnej i ograniczenia jej wydolności. U części pacjentów objawy takie jak duszność czy obniżona tolerancja wysiłku utrzymują się jeszcze wiele miesięcy po ostrej fazie choroby, a funkcja płuc nie zawsze wraca w pełni do stanu sprzed zachorowania. Część pacjentów zgłaszała też konieczność ponownych hospitalizacji po wypisie ze szpitala.
Śmiertelność wśród zgłoszonych przypadków szacowana jest na około 2,5%, przy czym ryzyko ciężkiego przebiegu jest wyższe u osób z chorobami współistniejącymi m.in. z astmą. Do zgonu dochodzi najczęściej w przebiegu ostrej niewydolności oddechowej, mimo intensywnego leczenia w warunkach oddziału intensywnej terapii.
Wśród pacjentów, którzy trafili ponownie do szpitala w ciągu dwóch tygodni od zakończenia leczenia EVALI, aż połowa przyznała się do wznowienia wapowania. Nawrót choroby bywa czasem łagodniejszy niż pierwszy epizod, zwłaszcza jeśli pacjent w chwili powrotu do wapowania był jeszcze w trakcie stopniowego odstawiania sterydów, jednak opisywano też przypadki równie ciężkiego, a nawet cięższego przebiegu przy powtórnym zachorowaniu. Z tego powodu całkowita, trwała abstynencja od wapowania, a nie tylko czasowa przerwa na czas leczenia szpitalnego, pozostaje jedynym sposobem realnie zabezpieczającym przed ponownym zachorowaniem.
Najskuteczniejszą metodą zapobiegania EVALI jest całkowita rezygnacja z używania e-papierosów i innych urządzeń do wapowania, a w szczególności unikanie produktów pochodzących z nielegalnych i niesprawdzonych źródeł. Osoby, które mimo przebycia EVALI zdecydowały się wapować ponownie, są narażone na nawrót choroby.
Osoba używająca e-papierosów lub waporyzatorów powinna niezwłocznie zgłosić się do lekarza, gdy pojawi się duszność, uporczywy kaszel, ból w klatce piersiowej, gorączka z dreszczami lub objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak uporczywe wymioty czy biegunka, zwłaszcza jeśli objawy te narastają w ciągu kilku dni, a nie ustępują samoistnie. Bardzo niepokojącym sygnałem, wymagającym pilnej pomocy medycznej, jest nasilająca się duszność spoczynkowa, sinienie ust lub palców, krwioplucie oraz nagłe pogorszenie samopoczucia, ponieważ mogą one świadczyć o rozwijającej się niewydolności oddechowej.
Czy EVALI da się w pełni wyleczyć?
U większości chorych po zastosowaniu leczenia i całkowitym zaprzestaniu wapowania objawy ostre ustępują. U części pacjentów utrzymuje się długotrwałe ograniczenie wydolności płuc i obniżona tolerancja wysiłku.
Czy EVALI jest śmiertelne?
Tak, choroba może zakończyć się zgonem, zwłaszcza w ciężkich przypadkach przebiegających z niewydolnością oddechową wymagającą intensywnej terapii. Śmiertelność wśród zgłoszonych przypadków szacuje się na około 2,5%.
Jak wyglądają płuca e-palacza?
W badaniach obrazowych osób z EVALI widoczne są rozsiane zmiany naciekowe i obszary tak zwanego mlecznego szkła, często w dolnych partiach płuc, co odzwierciedla stan zapalny pęcherzyków płucnych wywołany wdychanymi substancjami.
Ile czasu zajmuje regeneracja płuc po rzuceniu e-papierosa?
Czas regeneracji jest bardzo indywidualny i zależy od ciężkości przebytej choroby oraz stopnia uszkodzenia tkanki płucnej. U części osób poprawa funkcji płuc następuje w ciągu kilku tygodni, jednak u niektórych pacjentów obniżona wydolność oddechowa i duszność mogą utrzymywać się przez wiele miesięcy, a pełny powrót do stanu sprzed choroby nie zawsze następuje.
Co jest zdrowsze: IQOS czy e-papieros?
Dostępne badania porównawcze sugerują, że podgrzewacze tytoniu typu IQOS emitują więcej szkodliwych związków, w tym rakotwórczych aldehydów, niż e-papierosy, choć oba produkty pozostają znacznie mniej zbadane niż tradycyjne papierosy. Żaden z tych produktów nie jest wolny od ryzyka zdrowotnego, w tym ryzyka EVALI w przypadku e-papierosów, dlatego nie można ich traktować jako bardziej bezpiecznej alternatywy.
EVALI to ostre uszkodzenie płuc i nowe zagrożenie związane z e-papierosami, która rozwija się z powodu regularnego wapowania. W jej przebiegu występują objawy oddechowe, żołądkowo-jelitowe i ogólnoustrojowe. Nierozpoznane EVALI może prowadzić do poważnych powikłań i wyraźnego pogorszenia ogólnego stanu zdrowia pacjenta.
E-papierosy bywają reklamowane jako lepsza alternatywa dla tradycyjnego palenia, jednak przykład EVALI pokazuje skalę zagrożeń dla zdrowia związanych z ich stosowaniem. Jeśli po używaniu e-papierosa pojawią się duszność, uporczywy kaszel lub gorączka, warto jak najszybciej poinformować lekarza o wapowaniu, ponieważ może to nakierować na prawidłowe rozpoznanie podłoża dolegliwości.
Przypisy
W swojej karierze naukowej zajmuje się przeciwzapalnym wpływem składników żywności w chorobach cywilizacyjnych, w tym w nowotworach. Absolwentka Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Prywatnie miłośniczka ekologii, fotografii i dalekich podróży.
Zobacz wszystkie wpisy autora
Artykuły zamieszczone na blogu apteki internetowej Olmed nie stanowią porady medycznej,
ani opinii farmaceuty, lekarza lub dietetyka dostosowanej do indywidualnej sytuacji
pacjenta. Udostępnione informacje stanowią jedynie generalne zalecenia, które nie mogą
stanowić wyłącznej podstawy do stosowania określonej terapii, zmiany nawyków, dawkowania
produktów leczniczych, itp. Przed podjęciem jakichkolwiek działań mających wpływ na
życie, zdrowie lub samopoczucie należy skontaktować się z lekarzem lub innym
specjalistą, w celu otrzymania zindywidualizowanej porady.
Nigdy nie lecz się sam, korzystaj z opieki medycznej swojego lekarza i w przypadku
objawów choroby lub pogorszenia się Twojego stanu zdrowia skontaktuj się ze
specjalistą.
Właściciel serwisu aptekaolmed.pl nie ponosi odpowiedzialności związanej z
wykorzystaniem informacji zawartych w publikowanych za pośrednictwem Serwisu
artykułach.
Mogą Cię zainteresować